Parę dni temu wróciłam z Finlandii. Chętnie wysłałabym tam na wycieczkę przedstawicieli tzw. władzy aby zobaczyli, co to jest POLITYKA PRORODZINNA (w grafiku nie powinna znaleźć się sauna, bo to niemoralne). Skupię się tylko na tym, co widziałam na własne oczy, również na doniesieniach z pierwszej ręki. Pojechałam tam wszak, aby odwiedzić po latach moją koleżankę Satu, która parę miesięcy temu urodziła córeczkę. Zanim doszło do długo wyczekiwanego spotkania, moją uwagę przykuły prorodzinne elementy fińskiej rzeczywistości. W każdej zwiedzonej przeze mnie knajpce i restauracji można było zauważyć krzesełka dla dzieci i specjalne kąciki do przewijania. Na prawdziwe ciekawostki natrafiłam w pociągu. W toaletach umieszczone były urządzenia do podgrzewania butelek z mlekiem, a całe piętro jednego z wagonów wyglądało jak plac zabaw - była to przestrzeń dla rodziców z dziećmi. Koleżanka powitała mnie w nastroju, o jaki nigdy nie podejrzewałabym matki czteromiesięcznego dziecka. Nigdy nie widziałam tak zrelaksowanej świeżo upieczonej mamy. Satu przebywa na urlopie macierzyńskim, który kończy się za miesiąc. Przez pierwsze cztery tygodnie po porodzie była w domu ze swoim chłopakiem, który dostał specjalny urlop z racji narodzin dziecka. Szybko doszła do siebie po zaplanowanej wcześniej cesarce (po pięciogodzinnej rozmowie z psychologami dostała zaświadczenie, że mimo braku fizjologicznych wskazań do cesarki jednak dostaje na nią zgodę). Po powrocie jej faceta do pracy spędzała czas głównie na zakupach i spacerach po mieście - rodzice z wózkami mogą w jej mieście za darmo jeździć środkami komunikacji miejskiej. Za miesiąc jednak skończą się eskapady do centrum - wraca do pracy, a na czteromiesięczny urlop "tacierzyński" przechodzi jej chłopak. Potem będzie mogła wykorzystać zaległe urlopy wakacyjne, a w końcu posłać dziecko do dotowanego przez państwo żłobka.

Byłam szczerze zdumiona kiedy Satu wyznała mi, że chcą mieć więcej dzieci. Moje polskie koleżanki, które mają za sobą poród, zarzekają się, że już nigdy więcej nie chciałyby tego przeżyć. Nie spodziewałam się, że w cztery miesiące od porodu ktoś mógłby mieć ochotę na kolejnego dzieciaka. A jednak.

Podbudowana doświadczeniami Satu nagle zapragnęłam mieć dziecko w Finlandii. Niestety wszyscy Finowie, których do tej pory poznałam, wyglądają jak członkowie zespołu Lordi i nie wydałabym się za żadnego z nich ani dla wspaniałych warunków socjalnych, ani w pogoni za przewijakami w publicznych toaletach i grzałkami do mleka w pociągach. Pozostaje tylko nadzieja, że kiedyś i w Polsce ktoś zrozumie, że zachętą do posiadania dzieci nie jest możliwość pozostania z nimi jak najdłużej w domu, lecz wręcz przeciwnie - wyjścia z niego.

Zespół Lordi